روزمرگی

این روزها گاهی دلم برای هیچکس تنگ میشود

نمیدانم،

شاید این روزها دلم برای آشفتگی ام تنگ میشود و شوریدگی ام

وندرین ایام دل من برای معصومیتی گم شده تنگ میشود

تو این ایام که همه جنب و جوش بهار و نوروز رو دارند، من آبستن حسی ناشناخته ام

و

ویار سختی دارم

گاهی دلم برای سادگی ام تنگ میشود

دلم برای اضطراب های ایام عاشقی تنگ میشود و حسی ناشناخته و گم شده در دیروزها را دلتنگم

دلم هوس "شاندیز با چراغ" کرده است هر چند کسی نفهمد ربط چراغ و شاندیز را

این روزها ای گمگشته ء همیشگی خرابم. مرا بخوان که عجیب دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست.

این روزها و این ایام ولع سیگار و عطش وودکا و دود دارم. و تا کی باشد تا ازین ویار سخت و آبستنی ِ لعنتی رهایی یابم و کودکم را فارغ شوم و به دست مادرِ روزگارش سپارم. روزگاری که باز داره سر به سر اوقات تلخم میزاره

این عمر گرانمایه ! من سلسله چای و سیگار و تنهایی مزمن است

و در رگهام جای خون روان است – سیه داروی زهرآگین اندوه

نمیدانم چرا دلم برا کودکیم تنگ نمیشود. شاید بدین خاطره  که هیچکس برای کودکیم شعر نخواند و لالایی نگفت اما من هنوز هم دلم برای هوس های کودکانه ام تنگ میشود و نگاه های حسرت بارم را به کودکی دست در دست مادرش در خیابان میدوزم

نمیدانم!! شاید دلتنگ نیستم و بهانه میگیرم.

اما من برای بهانه هایم هم نیز دلتنگم

دلم برای عطر تن زن تنگ میشود و عطش بوییدن و بوسیدن در من زبانه میکشد

این ایام دلتنگ نوازش و مهربانی ِ مادر نیز هستم گرچه گرمای آغوشش را حس نکردم، نبوئیدمش و هرگز خودم را در کنارش نیافتم اما من دلتنگ این غریبه! نیز هستم

تو این ایام که عمر پا بر دل من مینهد و میگذرد من دلم "فقط"  تنگ میشود

گرچه هرگز خسته نشد چشم من از دیدن این همه پاییز و بهار!

این ایام آنقدر دلتنگم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارم.

بخوانم "یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود" ؟ یا "میان ماندن و رفتن حکایتی ست" ؟

زیبا ! زیبا ! این ایام هوای حوصله ام ابریست

چشمه ای از عشق ببخشایم تا رود آفتاب بشوید دلتنگی مرا

زیبا ! کمی کنار حوصله ام بنشین و مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منزله عشق

بنشان مرا به منزله باران

بنشان مرا به منزله رویش

من سبز میشوم زیبا

زیبا، ستاره های کرامت را در این لحظه های ساکت تنهایی و خفقان آورم بر من ببار

بر من ببار تا بروید بهار پاک

پی نوشت ۱: همیشه با آمدن بهار مملو از حسی نا شناخته میشوم و آبستن هیجاناتی مرموز که هرگز نفهمیدم است نشات گرفته از چیست.

پی نوشت ۲ : عطر نرگس، رقص باد، نغمه شوق پرستوهاي شاد، خلوت گرم كبوترهاي مست نرم نرمك مي رسد اينك بهار خوش بحال روزگار- سال نو رو به دوست ترین عزیزانم تبریک میگم. 

۴ ساعت رانندگی از تهران به طرف شهرستان بدون اینکه کسی زنگ بزنه و بپرسه کی حرکت کردم و یا کی میرسم !!!!

راه برگشت از شهرستان به تهران :

زنگ موبایل :

- کاوه جان رفتی ؟

کاوه جان : آره

- اوکی رسیدی یه زنگی بهم بزن.

کاوه جان: چشم

۱۰ دقیقه بعد – زنگ موبایل

- کاوه جان کجایی؟

کاوه جان : تو راهم. دارم میرم به طرف تهران.

- اوکی رسیدی خبرمون کن از دلواپسی در بیایم.

کاوه جان : چشم.

نیم ساعت بعد – یه اس ام اس میاد با این مضمون

کاوه جان زنگ نزدم که حواست حین رانندگی پرت نشه. عزیزم رسیدی یه اس ام اس بده بهم.

یک ساعت بعد – زنگ موبایل

- کاوه جان کی حرکت کردی ؟

کاوه جان : یه ساعتی هست.

- اوکی. توجاده مراقب باش. یواش برو. رسیدی خونه هم زنگ بزن.

کاوه جان : چشم.

پی نوشت ضروری : مشایعت به این گرمی منو به این فکر فرو برد که من وقتی دارم میام انگار دارم میرم.

حدودآ یک ماه پیش حوالی ساعت ۱ شب اس ام اسی با این مضمون برای خواهرم فرستادم.

ببخشید شما "کاوه" رو میشناسید ؟

گوشیش تو تخت من جا مونده. شماره شما  رو از تو موبایلش در آوردم. اگه میشه یه جوری بهش خبر بدید بیاد گوشیش و ببره.

.

.

.

.

جنیفر لوپز.

حالا دیشب خواهرم تماس گرفته و میگه : کاوه جان یه مطلبی یک ماهه ذهن منو به خودش مشغول کرده و بعد توضیح میده که : حدود یه ماه پیش همچین اس ام اسی از موبایلت برام ارسال شد و بعد هم تاکید میکنه ولی من اصلآ جوابی بهش ندادم ولی میخواستم ازت بخوام بیشتر مواظب باشی و به فکر تشکیل خانواده باشی. اگه اون شب اون خانوم اس ام اس و واسه بابا یا یکی دیگه فرستاده بود که حسابی آبرو ریزی میشد!!!!

من که دیگه از خنده داشتم میترکیدم به سختی خودم و نگه داشتم و اظهار بی اطلاعی کردم و پرسیدم هنوز اس ام اس و نگه داشته یا نه ؟

و وقتی گفت آره ازش خواستم یه بار دیگه بخوندش. وقتی تموم شد گفتم یه چند خط بره پایین تر و وقتی اسم "جنیفر لوپز " و آخرش خوند اونقدر خندید که حتی نتونست خداحافظی کنه.

 پی نوشت ۱: در تمام طول عمرم فقط به تور یه آدم حرومزاده خوردم که از پسش بر نیومدم به نام آقای ج. چند روز پیش دوست مشترکی میگفت : ج گفته دیدی آه من چطور کاوه رو گرفته. از بانک اومده بیرون و خواستن پولاش بزنن.( از بانک که اومدم بیرون تراول زیادی همراهم بود متعلق به شرکت. که یه پراید با دو تا سرنشین ریختم سرم ولی بالاخره بعد از کوبوندن ماشینم به یکی دو تا ماشین از دستشون در رفتم و اتقاقی نیوفتاد )

گفتم : بهش بگو بابا جون آه تو کم مونده بود مارو بگیره ولی خدا بهمون رحم کرد ولی فک کنم آه من تو رو گرفت و خدا تو رو به . . . .ش هم حساب نکرد. ( چون هم ورشکست شد و هم زنش طلاق گرفت و زندگیش کون فیکون شد).

پی نوشت ۲ : یه دوست دارم که از قضا اسم اونم کاوه است ولی بر خلاف من وضع خیلی خیلی خوبی داره ( هم مالی هم عقلی ). ازدواج کرد ولی فقط ۲ ماه با زنش که اسمش نازی ( نازنین ) بود زندگی کرد و بعد نازی و طلاق داد و یه پنت هاوس تو زعفرانیه + ماکسیمای خودش + صد میلیون نقدی به عنوان مهریه پرداخت کرد.بعد از تموم شدن صحبت هاش گفتم کاوه هیچ حساب کردی ببینی شبی چند واست افتاد ؟؟!!

و تا اومدم سوال بعدیم و بپرسم شصتش و نشونم داد و با حرص گفت : بیه !! عمرآ آدرس نازی رو بهت بدم.

ظاهرآ وقتی جریان زندگیش و واسه باقی دوستان تعریف کرده بود  همه یه جوری خواسته بودن از زیر زبونش بکشن ببینن الان این نازی خانوم کجا زندگی میکنه که برن سر وقتش.

صبح از خواب پا میشم و چون سازمان برامون کلاس گذاشته قبل از صبحونه زنگ میزنم آژانس محله.

آقا اشتراک ۱۷۲ هستم یه سرویس میخواستم برای میدون فلسطین.

اپراتور : سلام قربان . شرمنده ام تا یک ربع دیگه ماشین ندارم.

من : اوکی مشکلی نیست منم تا اون موقع صبحانه ام و می خورم . { من چون اصولآ با انواع قرص زنده ام و مثل پیر مرد ها اول صبح و . . .  باید قرصام و بخورم و نیز چون معده ام خیلی زاقارت ( ظاغارت - زاقارط – ذاغارت ) کار میکنه قبل از خوردن قرصام حتمآ باید به چیزی بریزم توش تا درست کار کنه }

بیست دقیقه بعد

زنگ خونه میخوره و منم شیکان پیکان کرده میپرم پایین.

راننده : قربان مسیر کجاست ؟

من : میدون فلسطین

راننده : ببخشید آقا! ولی من طرح ندارم.

من تو دلم : تو که طرح نداری گ ه خوردی که منو بیست دقیقه علاف خودت کردی !!

میپرم سر اتوبان و یه تاکسی در بست میگیرم.

راننده یه مرد ۶۷ ساله ( خودش گفت بابا ) که با سرعت ۱۰ تا تو اتوبان نیایش داره میره و من تمام تصاویر و بصورت slow-motion میبینم

انگار فقط منتظر بوده که یکی سوار شه تا اینو واسش تعریف کنه که :

آقا مهندس چند روز پیش همونجا که شما رو سوار کردم یه خانوم دکتر و سوار کردم

من : خب

رارنده : یه خانوم دکتر جوون و خیلی خوشگل!

من : ( در حالی که آب دهانم و قورت میدم ) خب

رارنده : هیچی آقا گفت امروز تا ظهر در اختیار من باش. اول بردمش خیابان علامه. بهم گفت نیم ساعت همینجا باش تا من برگردم.

وقتی برگشت تموم صورتش سرخ شده بود.گفتم خانوم دکتر کتکت زدن ؟ خندید و گفت : نه اینجا خونه شوهرمه.

بعدش خانوم دکتر گفت بریم خیابون ونک. بردمش خبابون ونک و نیم ساعت منتظرش بودم تا برگشت .

من : خخخخخخخخب

رارنده : ازش پرسیدم خانوم دکتر ببخشید سوال میکنم اینجا ها میاید مریض ویزیت میکنید ؟ گفت : نه بابا اینجا خونه شوهر هامه!!!

من : حاجی همینجور که داری تعریف میکنی قربونت یه نیش گازم به ماشینت بده داره دیرم میشه. خخخخخب.

رارنده : بعد بردمش خونه شوهر سومش

من : حاجی مطمئنی دکتر بود ؟

رارنده : آره بابا. خیلی خوشگل بود به چشم خواهری. خودش گفت دکتره. خیلی هم اتفاقآ قشنگ حرف میزد. آخر زمون شده مهندس جون.

من : ( در حالی که احساس میکنم قند داره تو دلم ذوب میشه ) آره والله حاجی جون. بد زمانه ای شده.

چند دقیقه بعد

من : حالا این خانوم دکتر آدرس مطبی تلفنی کارت ویزیتی چیزی بهت نداد. از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون حاجی جون حقیقتش مدتیه بد جوری احساس مریضی میکنم.

رارنده : نه والله.

من تو دلم : ای پی پی کنم به این شانس!!

پی نوشت : از بچگی هی به بابام میگفتم خیلی دوست دارم رارنده تاکسی بشم ها. خب بابا جون یه چیزی میدونستم دیگه. آه !! نزاشتن بچه به آرزوهاش برسه.

+ پیرو پست قبلی که برای بسیاری از دوستان عزیز مبهم بوده که با ما چکار کردند  باید با ذکر یه مثال، مسئله رو براتون روشن کنم.

یه روز یه سربازی که تازه از اسارات دشمن جان سالم بدر برده بود داشت با هیجان از شجاعت خودش و اتفاقاتی  که براش افتاده بود تعریف میکرد و میگفت : دشمن مارو تو جبهه به اسارت گرفت و تمام اسیر ها رو یا میکشتن یا بهشون تجاوز میکردن !!

یهو یکی از شنوندگان ازش پرسید :خب، تو رو چیکار کردن؟ سربازه که تازه متوجه سوتی که داده بود شد، با لبخند گفت : البته منو کشتند !!

حالا دیگه شما هم هی گیر ندید که با تو چکار کردن دیگه ! ما رو کشتند .

+ راهرو ها و طبیعتآ آسانسور های ساختمانی که در حال حاضر زندگی میکنم خیلی خلوته و خیلی کم و بندرت پیش میاد که وقتی میخوام از آسانسور استفاده کنم شخص دیگه ای هم تو آسانسور باشه و وقتی که همسایه ها همدیگه رو تو آسانسور میبینن براشون تازگی داره. خود من معمولآ چون اصلا انتظار دیدن کسی رو ندارم یهو جا میخورم. چند روز پیش صبح سوار آسانسور شدم و دکمه ء پارکینگ و زدم و مشغول درآوردن مژه ای شدم که رفته بود تو چشمم.

به پارکینگ که رسیدم درو باز کردم و خواستم برم بیرون که یهو زن همسایه مون که میخواست از پارکینگ بیاد بالا در آسانسور و باز کرد و اون وقت صبح با دیدن من مثل اسب وحشی یکککک شیهه ای کشید که با شنیدنش منم جا خوردم و کمی عقب پریدم. بنده خدا اونم چون انتظار دیدن کسی رو تو آسانسور نداشت خیلی ولنگ و واز اومده بود. قلبم به شدت میزد. زنه هم از عکس العمل خودش و من خنده اش گرفته بود. گفتم : خانوم ! مگه جن دیدی؟ قلبم واستاد بابا!

چند روز بعدش که از شرکت رسیدم دم خونه خانومه با پسر هفت هشت ساله اش دم در بودند. پسرش وقتی منو دیده به مامانه نشونم میده و میگه : مامان. مامان، همون آقاهه که مثل جنه! تو دلم به زنه گفتم : ای تف به اون دهن لقت. آدم جن باشه بهتر از . . . . . .الله اکبر. حالا هی دهن ما رو وا میکننا.

+   مامانم زنگ میزنه و میگه امشب دارم میام خونه ات. میگم خوش اومدی ! ولی حالا چرا اینقدر یهویی ؟

میگه میام و برات توضیح میدم.

اصولآ این بابا و مامان ما استاد مطرح کردن مسایل در بدترین زمان و از بد ترین روش ممکن هستند.

میگه : بابات منو فرستاده باهات صحبت کنم. میدونم چه موردی رو میگه . میگم : خب، در خدمتم بفرمایید.

یهویی بی مقدمه داد میزنه و میگه : پسر جان تو نمیخوای یه سروسامانی به زندگیت بدی ؟ میگم : حالا خوبه خونه و زندگی من از اون داداشم که متاهله بیشتر سروسامان داره.

میگه من نمیدونم . بابات منو فرستاده تا باهات صحبت کنم. میگم خب صحبت هات و کردی ؟ میگه : آره .

میگم : اوکی در موردش فکر میکنم و بعد پا میشم که برم دوش بگیرم.

در حالی که داره ادای منو در میاره و میگه "اوکی بهش فک میکنم" میگه: جواب بابات و چی بدم ؟ میگم: بگو باهاش صحبت کردم کلی تحت تاثیر قرار گرفت و گفت تا آخر این ماه حتمآ یه نفر و میگیرم اگر هم نشد تعهد میدم یکی و حداقل صیغه کنم . خوبه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه  ؟

+ یه بار که از شهرستان با اتوبوس داشتم میومدم تهران مامانم سالاد الویه درست کرده بود ولی نمیدونم تخم مرغش و زیاد زده بود یا چند ساعتی بیرون یخچال مونده بود یا سسش خراب بود خلاصه کافی بود یه لقمه ازش بخوری تا کلاچت یه سره بشه و اسهال به رو. . . ببخشید گلاب به روتون اسهال بشید.

سوار اتوبوس که شدم دیدم نصف اتوبوس دخترای دانشجویی هستند که دارن برمیگردن تهران. با خودم گفتم خوبه دیگه تا تهران مشغول میشیم. چون من معمولآ در طی سفر با راننده ها گرم میگیرم و اغلب هم نقش شاگرد شوفرشون و بازی میکنم . آب میدم. ایستگاه  های بین شهری مسافر سوار میکنم و کرایه هاشون و جم میکنم.

خلاصه وقتی نشستم چون خیلی گرسنه ام بود یکی دو لقمه ای از سالاد الویه مامان خوردیم و بعدشم سعی کردیم کپه مرگمون و بزاریم.

فک کنم نیم ساعتی بود که اتوبوس از ترمینال خارج شده بود که من با دل پیچه از خواب بیدار شدم و احساس کردم الانه که بند و به آب بدم.

از بغل دستیم پرسیدم چند ساعته خارج شدیم که گفت حدود نیم ساعته.

یا قمر بنی هاشم !! معمولآ اینا بعد از سه ساعت واسه ناهار و نمار نگه میدارن. حالا با این دل پیچه چه خاکی تو سرم بریزیم.

هر چی تلاش کردم خودم و نگه دارم نشد. اوضاع خیلی خراب بود و هر آن ممکن بود روتون گلاب . . .همون!

حالا این دختر مخترا هم پشت سر ما و همه هم هوشیار و بیدار داشتن خاطره تعریف میکردن .

ما بلند شدیم و یواش یواش رفتیم پشت سر راننده نشستیم و با شرمندگی تمام و خیلی آهسته طوری که بقیه مسافرا مخصوصآ دخترا نفهمن گفتم : جناب راننده. خیلی عذر میخوام. من اوضام خیلی خرابه و نمیتونم تا بین راه خودم و کنترل کنم.  اگه میشه همین بغل مغلا یه ترمز بزن ما خودمون و خلاص کنیم.

رانندهه یه کم صداش و بلند کرد و گفت : ای بابا . مگه بچه کوچولویی ؟ مگه همین الان از ترمینال نیومدیم بیرون ؟ خب اونجا میرفتی دیگه !!

در حالی که سعی میکردم آهسته باهاش صحبت کنم که اونم صداش و بیاره پایین گفتم : قربان شما درست میگید. حالا کاریه که شده. قول میدم همین یه بار باشه و بعدشم کلی شرح دادم که مثلآ مشکل معده دارم که اینجوریه .

خلاصه رانندهه تو بیابون یه جای تقریبآ تپه مانند پیدا کرد و همینطور که فرمون و می پیچید به سمت کنار جاده به شاگردش گفت : عبااااااااااااااااااااااااس بغل و بپا .

من که دیگه چشامم قرمز شده بود پریدم پایین و رفتم پشت خاکریزه و  . . . .!

حالا دیگه روم نمیشد بیام بالا. از اتوبوس که اومدم بالا همه این دختر مخترا کله هاشون و از بین صندلی آورده بودن بیرون و مارو تماشا میکردن . انگار جنایت کردیم ولی خداییش خودم از شرمندگی داشتم می مردم.

نشستم رو صندلیم و کمی هم این هیکل over size  مون و کشیدیم پایین تر که ازپشت کسی نبینته مون و بیشتر شرمنده بشیم.

با خودم گفتم اینبار اگه همچین اتفافی برام پیش بیاد حتی اگه بمیرم هم عمرآ دیگه نمیرم به رانندهه بگم .

تازه داشت چشام گرم میشد که صدای قار و قور این شکم وا مونده دوباره درومد. وااااای از دلهره داشتم می مردم.

هی به خودم دلداری میدادم که الان دیگه نگه میداره واسه ناهار، بعد میدیدم نه بابا حالا دو ساعتی مونده و تا اون موقع نمیتونم دوام بیارم. هی خم شدم. هی راست شدم. هی خودم و جم کردم . هی لبام و گاز گرفتم.

نه ! نمیشد . داشتم می ترکیدم و دوباره هر آن احتمال داشت که فضا رو عطر آگین کنم .

آفا دوباره ما با خواری و خفت پا شدیم و رفتیم پشت سر راننده یه چند دقیقه ای نشستیم . رانندهه منو از تو آینه نگاه کرد و گفت : ها . چیه ؟ نکنه بازم میخوای بری پایین.

ازینکه خودش سر صحبت و باز کرده بود خوشحال شدم و با عجز گفتم : آقای راننده بخدا اوضام خیلی خرابه. سر جون هر کی دوست داری یه ترمز بزن. بخدا قول میدم اگه بازم تکرار شد اصلآ همون وسط جاده پیاده شم و برگردم که دیگه بیشتر مزاحمتون نشم.

اونم با صدای بلند طوری که همه مسافرا بشنون ( حتی اونایی که خوب بودن ) گفت : دهه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه  ! آقا جون ترسیدی خونه تون بری مستراب ؟ یا ترسیدی چاهتون پر شه ؟

اینجوری که تا ده ساعت دیگه هم نمی رسیم تهران. حالا همه مسافرا هم توجه شون به مکالمه ما جلب شده!!

خلاصه وقتی دید ما همچنان واستادم پشت سرش و خیال ندارم برم بشینم سر جام دوباره در حالی که فرمون و میچرخوند به طرف کنار جاده به شاگردش گفت : عبااااااااااااااااااااااااس بغل و بپا.

ما دوباره پریدیم پشت خاکریزا و . . . . . . .

کار که تموم شد دیگه روم نمیشد بیام بالا. با خودم گفتم از همینجا بر گردم و دیگه سوار نشم. ولی نمیشد.

خلاصه دوباره با خواری و خفت سوار شدیم . اینبار چند تایی هم از مسافرا سروصداشون درومده بود و یه چیزایی زمزمه میکردن. من فقط "کش" های آخرش و میتونستم بفهمم.

وقتی نشستم رو صندلی دیدم این یارو بغل دستیم روش و کرد اون ور و دماغش و گرفت . تو دلم گفتم سر تا پای خودت بوی پشگل میده ها اون وقت دماغت و واسه بوی متصاعد شده از سید میگیری نسناس؟

همینطور که داشتم فکر میکردم ببینم تا تهران چه خاکی تو سرم بریزم یهو یه فکر بکر به نظرم رسید.

سریع دست کردم تو ساکم و الویهء آش و لاش شده رو درآوردم بیرون.یه کم مرتبش کردم و ریختم تو بشقاب و پا شدم رفتم پیش رانندهه و شاگردش .

الویه و تعارفشون کردم و گفتم : قابل شما رو نداره آقای راننده. غذای خونگیه. مادر درست کرده.بفرما. بفرما تروخدا.

رانندهه هم که فکر میکرد من قصد دارم از دلش در بیارم الویه و یه لقمه چپش کرد و نصفش رو هم داد به شاگردش.

به من گفت : خودت نمیخوری ؟ تو دلم گفتم : دِ از همین وا مونده خوردم که الان اوضام اینه دیگه.

خلاصه وقتی خیالم راحت شد که الویه رو تا تهش خوردن بشقاب خالی رو برداشتم و رفتم نشستم سر جام و شروع کردم به شمردن.

حدودآ سر پانزده دقیقه بود که دیدم رانندهه در حالی که باسن مبارکش و هی داره پشت فرمون تکون میده و فرمون و به سمت کنار جاده میچرخونه داد میزنه عبااااااااااااااااااااااس بغل و بپا !

اتوبوس رفت کنار جاده و رانندهه پرید پایین پشت خاکریزا و پشت سرش عباس و پشت سرشون من.

وقتی میومدم بالا دیگه خیالم راحت بود چون حدود پانزده دقیقه دیگه دوباره رانندهه داد میزد عبااااااااااااااااااااس بغل و بپا.

خودش میپرید پایین و پشت سرش عباس و بعدشم من.

پی نوشت ۱ : بد هر چه میکنی بکن ای دشمن قوی - من نیز اگر قوی شدم از تو بَتر(بدتر) کنم.

پی نوشت ۲ :  همیشه به دوستام میگفتم اگه بهم بگن فقط یه روز دیگه زنده ای و برو کارهای نکرده ات و انجام بده فقط اونقدر زمان درخواست میکردم که بتونم یه بار دیگه بابام و ببینم. چون همیشه احساسم این بوده که به چیزایی که میخواستم رسیدم.